bezgłośny


bezgłośny
bezgłośny {{/stl_13}}{{stl_8}}przym. Ia {{/stl_8}}{{stl_7}}'taki, któremu nie towarzyszy głos, dźwięk; bardzo cichy': {{/stl_7}}{{stl_10}}Bezgłośne wejście do pokoju. Bezgłośne łkanie. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • bezgłośny — «nie dający się usłyszeć, bardzo cichy, bezdźwięczny» Bezgłośny ruch warg. Bezgłośny płacz …   Słownik języka polskiego

  • bezgłośnie — przysłów. od bezgłośny Bezgłośnie stąpać. Poruszać się bezgłośnie …   Słownik języka polskiego

  • płacz — m II, D. u; lm M. e, D. ów «wylewanie, ronienie łez, często połączone ze szlochem; stan człowieka zdenerwowanego, wzruszonego, któremu łzy z oczu płyną» Bezgłośny, rzewny, spazmatyczny płacz. Oczy czerwone od płaczu. Był wyczerpany płaczem.… …   Słownik języka polskiego

  • uśmiech — m III, D. u; lm M. y «lekkie wygięcie ust ku górze, połączone z mimiką twarzy, będące zwykle wyrazem uczuć radości, zadowolenia, niekiedy ironii, zakłopotania itp.; bezgłośny śmiech» Beztroski, godny, promienny, radosny, wesoły uśmiech. Błogi,… …   Słownik języka polskiego

  • bezgłośnie — {{/stl 13}}{{stl 8}}przysł., {{/stl 8}}{{stl 7}}od przym. bezgłośny: Bezgłośnie stanęła za jego plecami. {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień